ผมย้ายบลอคแล้วล่ะ

ช่วยตามไป ที่นี่ ด้วยครับผม

.....

"อยู่คนเดียวไม่เหงาหรอ..?"

ถ้าจะนับกันจริงๆแล้ว ในชีวิตผมได้ยินคำถามประโยคนี้มานับไม่ถ้วน

ทุกครั้งผมได้แต่ยิ้มและส่ายหน้า พร้อมกับคิดในใจว่า "แล้วทำไมจะอยู่ไม่ได้ล่ะ?"

ทำไมมนุษย์ถึงต้องอยู่ร่วมกัน นั่นสิ...สงสัยเพราะมนุษย์เป็นสัตว์สังคม อย่างที่เค้าว่ากันไว้ล่ะมั้ง ทุกคนรวมกลุ่มกัน อาจเพื่อความอุ่นใจ ความสบายใจ หรือความสนุกสนาน

แต่ไม่ว่าใครก็ต้องมีเวลาที่อยากอยู่คนเดียวกันทั้งนั้น เพื่อที่จะได้ทบทวนตัวเอง และตกตะกอนทางความคิด

ผมมักคิดเสมอว่าการอยู่ร่วมกับคนอื่น จะทำให้เราสูญเสียความเป็นตัวเอง ผมเคยมองคนที่ยอมตามคนอื่น โดยทำสิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการ สุดท้ายก็ต้องมานั่งอึดอัดใจเอง ผมปฏิญาณกับตัวเองไว้ ว่าผมจะไม่มีวันเป็นอย่างนั้นเด็ดขาด

ผมจะไม่ยอมสูญเสียความเป็นตัวเอง

แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว ว่าการอยู่คนเดียวก็สามารถถูกตัวเองกลืนกินได้เช่นกัน...

วันนี้สอบบัญชี รู้วิธีทำ แต่ก็ทำไม่ทัน เวลาให้มานิดเดียว น่าเจ็บใจจริงๆ

เป็นอีกครั้งแล้วที่รู้สึกว่า ยอมอดไปเที่ยวเพื่อมาอ่านหนังสือเนี่ย มันไม่คุ้ม

ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสได้ไปเที่ยวอีก คงไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแน่นอน

วันนี้เรานัดกันว่าจะไปดูหนังด้วยกัน

พอใกล้ถึงเวลานัด คุณกลับบอกว่าไปไม่ได้

เอาเถอะ ชีวิตของผมไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณเพียงคนเดียว

ผมไปดูหนังเองก็ได้...ไปคนเดียว หนังมันก็คงสนุกได้เหมือนกัน

ผมไม่ยอมเปลี่ยนแผนหรอกนะ

เพียงแต่ผมคิดว่าถ้าเราได้ไปด้วยกันมันคงจะสนุกมากขึ้น

แค่นั้นจริงๆ...

พรุ่งนี้มีเรียนแค่ชั่วโมงเดียวตอนเช้า .. ไม่คิดว่าคุ้มค่าต่อการตื่น

แต่ก็ต้องตื่น

เพราะตามงานเอา..เหนื่อยกว่า

เป็นนักศึกษาใครว่าสบาย...อยากกลับไปเรียนม.ปลายจัง

ทำไมผมต้องคิดถึงคุณด้วย...